21 Nisan 2015 Salı

Yaşarken Komik Değildi

Nabrut komşumun yazdığı bir post sayesinde blogumla aramda mesafe açmamaya karar vermiştim. Bundan mütevellit sürekli yazı girmeye çalışıyorum.

Birazdan anlatacağım olay yaşarken komikliği bir kenara bırakın korkunçtu. Tabii sonradan anlatıp anlatıp güldük o ayrı mesele. İçimden geldi bu blogu okuyan kim varsa ona da anlatmak istiyorum;

Görselsiz olmaz :D
Zamanında en sevdiğim hayaletti :P

Zamanı tam olarak hatırlamıyorum birkaç sene evvel olması lazım.

Anneannem bizde kalıyor o zamanlar. Bir gün ben bilgisayar başında sabahlarken, ezanı duydum. Kendi kendime ''Anneannemi kaldırayım da namazını kılsın'' deyip, yerimden kalktım tam bulunduğum odadan çıktım ki karşımda bembeyaz giyinmiş, boyu ben diyeyim iki siz deyin üç metre ellerini bana doğru uzatmış biri ''Kızım, kızım'' diyerek üstüme geliyor.

Çıldırdım tabii ''Gelme gelme'' diye bağırıyorum. Çığlık atıyorum daha fenası yerlerde yuvarlanıyorum ''Gelme'' diye ama nafile hala gelmeye ''Kızım, kızım'' demeye devam ediyor.

Meğer anneannemmiş :DD Aslında ezanı duymuş ve ezan biter bitmez abdest almak için odadan çıkmış, bende kendi odamdan çıkınca karşılaşmışız :DD Resmen hayalet sandım kadıncağızı :DD

Yalnız o anı yaşarken ömrümden on yıl gitti sayın okuyucu. Ne zaman bahsi geçse hala anneannemin o beyazlar içindeki görüntüsünü hatırlarım. :))))
Tasarım:Sawako Kuronuma