1 Haziran 2015 Pazartesi

Gerçekten Masum muyduk?

Hani geçen şu yazımda küçüklüğümle ilgili bir mim yazmıştım. Pasladığım kişiler arasında sevgili komşum Şemspare de vardı. Onun mimini okurken aklıma geldi. Sahiden de çocukken masum muyduk?

Yani evet bazı konularda mesela benim arabaların çayır çimende hareket etmeyeceğini sanmam. Saflığımdan kaynaklanıyordu.



Ama benle dalga geçen ''Arkadaş'' adı altındaki kişiler. Sonra televizyonumuz olmadığı için beni küçümseyen diğer arkadaşlar. Herkesin ortasında beni rezil eden komşu kızından da öte abla dediğim dahası abla olarak gördüğüm insan. En iyi arkadaşımı benden kıskanıp, aramız bozulunca daha da aramızı açmaya çalışan sözde arkadaşım. Beni oyuna almak istemeyen ömrü hayatımda ilk ve son kez gördüğüm o kız. Babasının mesleğinden dolayı çokça babasına karşı saygısız davranan ben.

Burada devreye büyükler mi giriyor yoksa insan fıtratı mı böyle bilemiyorum. Bildiğim şey çocukken o kadarda masum olmadığımız.

Belki küçüklükte karşımızdakini üzdüğümüz meseleler çocukça ve salakça olabilir. Büyüyünce daha hain ve sırttan bıçaklamaya kadar giden şeyler bulmuşuz belki de küçüklüğümüzle aradaki fark budur.

Öyle işte sayın okuyucu. Geçen bir de eski albüme bakınca çocukluğuma tekrardan geri döndüm ve beni üzen olaylar kafamda döndü durdu. Bende yazmadan edemedim. Şimdi sana soruyorum gerçekten masum muyduk?

12 yorum:

  1. Bence masumduk. İnsan temiz bir fıtrarla doğar. Bizi kirleten günden güne güçlenen nefsimiz, çocukken gözümüze harika görünen insanlar, hırslarımız bencilliklerimiz. Ama tabi belli bir yaşa kadar sonrasında bunlar kirletmeye başlıyor bizi. Ya da şöyle de olabilir o çocuklar sözlerinin ne denli kötü şeyler doğuracağı bilemeyecek kadar küçük oldukları için böyle anıların var. Zor bir soru :D

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Belki de masumduk komşu. İnsan bazen küçük veya büyük olsun tek taraflı düşünüp, karşısındaki insanın duygularını pek önemsemeden istediğini söylüyor.

      Benim babama yaptığım da buydu. Neyse geçmiş geçmişte kalmalı yoksa al bir depresyon sebebi daha :D

      Sil
  2. Bence fark şurda, küçükken yaptığımızın karşımızdakini nasıl etkileyeceğini hesaplayarak özellikle acı vermek için yapmıyorduk. Eğleniyorduk sadece. Ama hep derim çocuklar acımasızdır çünkü yaratacakları tahribatın farkında olmazlar

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Benim babama yaptığım eğlence amaçlı değildi. Evin patronu bendim ve benim istediğim şekilde hareket etmeliydi.

      Evet benle dalga geçen abla dediğim ve servisteki çocuklar baya eğlenmişlerdi benim halime.

      Çok acımasızlardı çok acımasızdım.

      Sil
  3. Masumduk çünkü çocuk empati nedir bilmez, sadece etrafta ne görüyorsa onu yansıtır.Kendi çocukluğunu düşün illa ki birilerine acımasızca davrandığın olmuştur, belki de şimdi çok kızıyorsundur bu davranışın için ama o gün, o bilgiyle, o hayat tecrübesiyle bunu anlamak imkansızdı...Ben insanların biraz acı çektikçe olgunlaştığını ve böylelikle "iyi insan" olabildiklerini düşünüyorum.Acı çekmeyen insan acı çekenin halinden maalesef anlamaz :/

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Haklısın komşum. Dedim ya belki araya büyükler giriyordur diye. Pişman olduğum var ama maalesef geçmişi değiştiremiyoruz :/

      O zaman empatiden yoksun birbirlerine çıkar için yakınlaşanlar ve birilerinin zaaflarından yararlananlar hala çocuk mu senin gözünde öyle insanların ''Çocukluğuna'' verip, kolayca affediyor ve yaptıklarını takmıyor musun?

      Yine haklısın tok açın halinden anlamaz ama acının da bir yere kadar etkisi var. Mesela kardeşim öldüğünde evet bir olgunlaşma yaşadım ama hala sanki ailemden hiç kimse ölmeyecek gibi yaşamaya devam ediyorum.

      Bilmiyorum komşum. Küçükken yaptığımız söylediğimiz şeyler daha pervasızca sonuçlarının ne olacağını düşünmeden yapıyorduk. Büyüyünce ise bile isteye kalp kırıyoruz. Belki de küçükken o yüzden masumduk

      Sil
  4. Ben küçükken Luz Clarita, Küçük Melek Maria gibi dizileri çok severek izlerdim :) Oradaki zorba çocukların iyi çocuklara yaptıkları kötülükleri hiç unutmazdım ve o dizilerin ve masalların etkisinde gerçekten kaldım. :) Zorba arkadaşlarım da olmuştur, oyunlara alınmadığım:) Evet , haklısınız; çocukken de masum değildik ama söylediğiniz gibi o zaman bunun farkında değildik:)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Evet çocukken bazı şeyleri yaparken sonuçlarının ne olacağını bilmeden yapıyoruz. Ama buna rağmen çocuk olduğumuz için haklı mıyız? Hadi diyelim ki büyüklerin öğretmesi lazım bazı şeyleri tamam

      Peki benim bu anılarım hafızamdan silinecek mi? Yada benim yüzünden üzülen birinin hafızasından.

      Sil
    2. Çok doğru söylediniz. Hafızada kalacak ama nasıl silinir biliyorum. Ben de zorba arkadaşlarım yüzünden üzülmüştüm. Ama senin gibi pişman olduklarını bilsem hemen affederdim:) Hafızadan silinirdi. Affetmezlerse diye düşünmeyin.Sonucta cocuktuk. Misal ben cocukluk arkadaslarimi affettim ama büyümüşleri affetmeyeceğim :)

      Sil
    3. Bende affettim. Burada affedemediğim kendimim. Evet haklısın büyüklerinki daha fena ama ben onları da affettim yani en azından öyle olduğuna inanmak istiyorum :D

      Sil
  5. Masumduk. Çünkü çocuk aynadır. Çocukken yaptığımız 'kötü' şeyler yansımadır. Aslında orada kusur etrafa ve çevreye biniyor gibi. Bir süre sonra yansımaları kişiliğimize oturtuyoruz işte tam o noktada masumluk bitiyor. Ama masumduk be komşum.

    Tam olarak masum muyduk, tertemiz miydik bilmiyorum ama şuanki halimizden daha beyazdık o zamanlar o kısımdan eminim.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Aslında birazda bunu anlatmaya çalıştım ama pek başarılı olamadım. Burada bizden daha tecrübeli insanların bizi olumlu yönde yönlendirmesi lazım :)

      Aynen canım şu anki halimizden kat be kat temizdik o konuda haklısın :)

      Sil

Hoş Geldin O Kadar Geldin Yorum Yap Öyle Git :DD

Tasarım:Sawako Kuronuma